Την Παρασκευή,16-10-20, στο Γυμνάσιο μας κι ανά τμήμα-σύμφωνα με τις οδηγίες του Υ.ΠΑΙ.Θ.-πραγματοποιήθηκε ο εορτασμός της Ημέρας του Μακεδονικού Αγώνα. Με τους/τις υπεύθυνους καθηγητές σε κάθε σχολική αίθουσα έγινε ιστορική αναδρομή και διαβάστηκαν κείμενα σχετικά με τον Μακεδονικό Αγώνα. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Ίωνα Δραγούμη, που φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την άνανδρη και παράλογη εκτέλεσή του, και στον Παύλο Μελά, το παλικάρι, που με τον θάνατο του, αφύπνισε το ελληνικό κράτος κι η Μακεδονία μας παρέμεινε ελληνική. Το 1ο Γυμνάσιο Σερρών τιμώντας τον Ήρωα Παύλο Μελά αρχικά στις 13 Οκτωβρίου, ημέρα θανάτου του Ήρωα την ώρα της πρωινής άφιξης τήρησε ενός λεπτού σιγής στη μνήμη του.
Η επιμέλεια και επιλογή των κειμένων έγινε από την φιλόλογο του Γυμνασίου μας, κ. Αλεξανδρίδου Α. Ευτέρπη.
Ο Ίων Δραγούμης(1878-1920) υπήρξε διανοούμενος, συγγραφέας, διπλωμάτης (το 1903 υπηρέτησε και στο ελληνικό προξενείο στα Σέρρας), επαναστάτης, ιδεολόγος, παθιασμένος, οραματιστής, αντιφατικός, ευγενής, σκληρός, αριστοκράτης, ευπατρίδης. Ταυτίστηκε με την Μακεδονία, έκανε σκοπό της ζωής του την σωτηρία της. Ενέπνευσε στον Παύλο Μελά το όνειρο της ελεύθερης ελληνικής Μακεδονίας, συνεργάστηκε στενά με τον μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγέλη και τον καπετάν Κώτα για την αφύπνιση των ντόπιων και του επίσημου ελληνικού κράτους. «Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από τη βρώμα όπου κυλιόμαστε, θα μας σώσει από τη μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε».
Ο Παύλος Μελάς(1870-1904), η εμβληματική μορφή του Μακεδονικού Αγώνα, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, εγκατέλειψε την άνετη ζωή της Αθήνας, πέρασε τα σύνορα, φόρεσε το μαύρο παραδοσιακό ντουλαμά κι ως Μίκης Ζέζας αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.
Στις 2 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς είχε επικοινωνήσει για τελευταία φορά με τη σύζυγό του Ναταλία:
«…Είμαι ευτυχής διότι είσαι υπερήφανη δι’ εμέ, έστω και αν τούτο είναι παρ’ αξίαν μου προς το παρόν. Εις το μέλλον θα προσπαθήσω να γίνω άξιος της υπερηφανείας σου αυτής. Σου γράφω υπό ραγδαίαν παγωμένην βροχήν, ως και η κάπα μου στάζει.
Σε φιλώ άλλην μίαν φοράν και σου εύχομαι, αγάπη μου, ευτυχίαν και χαράν εις τον βίονσου. Την νύκτα εις τα λημέρια μας, όταν τυχόν φανή ένα άστρον σου στέλνω χίλια φιλιά νοερώς…
Ο Παύλος σου.
ΥΓ: Βρέχει, βρέχει, βρέχει, φρίκη».
Σκοτώνεται στην Στάτιστα της Καστοριάς στις 13 Οκτωβρίου 1904. Λίγο πριν ξεψυχήσει βγάζει από το λαιμό τον σταυρό του και αναθέτει στον στενό του συνεργάτη και συμπολεμιστή, Λάκη Πύρζα, να τον παραδώσει στην γυναίκα του, Ναταλία, και το τουφέκι του στο γιο του, Μίκη, και να τους πει ότι έκανε το καθήκον του.
Π. Δέλτα, Για την πατρίδα: «Εγώ είμαι ένας, θα περάσω και θα ξεχαστώ, η Πατρίδα όμως θα μείνει.»
Ζουν και θα ζουν στην μνήμη και την καρδιά μας.
Ευγνώμονες εις τους αιώνας των αιώνων.
